/کرشمه /۱ ۲۰۱۰-۰۲-۱۸ ۲۲:۲۰:۱۸

                             ژیلا راسخ

منم ژیلا بر اوج شاخساران

سرایم شعر خود با یاد یاران

به یزدانم سپاس و بندگی بِه

عطا کرده به من آواز باران   

تبارم راسخ واز کازرونم

به شیرازو به حافظ هم جواران

مپرس از من چه سالی بوده میلاد

همی گویم ، ده دی شد بهاران

خدائی دارم و همسر، دو فرزند

دعا بر درگه آرم گل نثاران

مرا عشق وطن در مانده کرده

شده هر دیده ام ، دمساز باران

به روز و روزگارانم نیم خوش

به رنج و محنتم از دست خواران

به هر شعرم بود یادی زایران

بدانم حال خود حال سواران

نگاه من به شعرم عاشقانه

چو گل بینم به دست باغداران

رها گشتم زبند قافیه ، وزن

مثال آب جاری ، چشمه ساران

تراود شِکـّروقند از ته دل

نشیند بر دل تو خاکساران  

به وجد آورده ام گل ها به دل شعر

به مستی ُ صفا بی می گساران

نبات است و چونقلی در محافل

طراوت داده بر، شب زنده داران

سپاس آرم فراوان آذرین را

که دلشعراست ازاو از یادگاران

غزل ژیلا راسخ   از ر.الف / دیلمقانی  - آذرین

شماره شناسائی 1411/64363 بهمن ماه  88 تهران