• صفحه نخست
• links
• آرشیو نظرسنجی
• ثبت وبلاگ
• حمایت مالی
• تماس با ما
• آرشیو لینکهای برگزیده

انتخابات امریکا و درسهای مثبت آن

انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده به پایان رسید و حدود صدوبیست ملیون امریکایی از هر رنگ و نژاد با شرکت در این انتخابات ، برای اولین بار در تاریخ ایالات متحده ، یک سیاه پوست را به عنوان رئیس جمهور خود برگزیدند. بدین ترتیب رویای مارتین لوترکینگ رهبر فرهمند و فقید سیاهپوستان امریکا در کمتر۴۵ سال به واقعیت پیوست و مردم امریکا سکان رهبری خود را به دست یک سیاه پوست از جامعه امریکا سپردند.

سیاه‌پوستان، امروز نزدیک به ۱۴ درصد جمعیت ۳۰۰ میلیون نفری ایالات متحده آمریکا را تشکیل می‌دهند. ۵۰۰ هزار تن از نیاکان آن‌ها، در فاصله سال‌های ۱۶۱۹ تا ۱۸۰۸ میلادی، برخلاف خواست خود، به عنوان برده از آفریقا به آمریکای شمالی انتقال یافتند.در سال ۱۸۰۸ میلادی، ورود برده به آمریکا ممنوع شد. اما برده‌‌داری در ایالات جنوبی همچنان ادامه یافت. این تضاد، سرانجام در آوریل ۱۸۶۱ به جنگ‌های داخلی آمریکا انجامید و ایالت‌های آزاد شمالی را در برابر ایالت‌های برده‌دار جنوبی قرار داد. روز اول ژانویه سال ۱۸۶۳ در میانه‌ جنگ، ابراهام لینکلن همه بردگان ایالات جنوبی را آزاد اعلام کرد. دو سال بعد، با امضای سیزدهمین متمم قانون اساسی، برده درای در سراسر ایالات متحده آمریکا به لحاظ رسمی پایان یافت.

اگر چه با  تصویب  این قانون ، برده داری به طور رسمی ممنوع شد ولی سنت زشت تبعیض نژادی در امریکا از بین نرفت و رنگین پوستان در جامعه امریکا همچنان مورد تحقیر و توهین و تبعیض قرار گرفتند. گروه‌های بزرگی از سیاهان، در آرزوی شانسی بهتر، از مناطق کشاورزی جنوب به ایالت‌های شمالی مهاجرت کردند و آمریکا را با پدیده “مهاجرت داخلی” روبرو ساختند. اما در شمال نیز، اغلب سیاهان فرصت اشتغال نمی‌یافتند و مجبور بودند همچنان در محلاتی شبیه گتو، جدا از سفید پوستان، در شرایطی همچنان نابرابر و سخت زندگی کنند.

در سال‌های پایان دهه ۵۰ و آغاز دهه ۶۰ میلادی، آفروآمریکائی‌ها، تحت رهبری دکتر مارتین لوترکینگ، مبارزات خود را برای پایان دادن به تبعیض نژادی و کسب برابری حقوقی گسترش دادند. وجه غالب این مبارزات، نافرمانی مدنی به دور از خشونت بود. با این همه، قتل مالکولم ایکس و مارتین لوترکینگ در آغازه  نیمه دوم قرن بیستم و قیام سیاه پوستان لس‌‌آنجلس در سال ۱۹۹۲، که ۵۰ قربانی برجای نهاد، تجربه‌های دردناکی بود که سیاه‌پوستان مجبور به تحمل آن شدند.

روز بیست و هشتم اوت سال ۱۹۶۳ میلادی، بیش از ۲۰۰ هزار آمریکائی، از نژادهای گوناگون، در برابر بنای یادبود ابراهام لینکلن در واشنگتن گردهم آمدند. هدف آن‌ها، اعتراض به تبعیض‌نژادی و تحقیر همواره سیاه‌پوستان بود. مارتین لوترکینگ، رهبر فرهمند رنگین‌پوستان، در این همایش گفت: «رویای من این است که چهار فرزند خردسالم، روزی در کشوری زندگی کنند که درباره آن‌ها نه برپایه رنگ پوست‌شان، بلکه بربنیاد شخصیت‌شان داروی شود».

و اکنون رویای مارتین لوتر کینگ فقید به واقعیت پیوست. و دیدن اشک های شوق خواهر مارتین لوتر کینگ در جشنهای پیروزی اوباما دیدنی و برای سیاه پوستان غرورانگیز بود. در حقیقت سیاهپوستان امریکا نه از راه خشونت ، بلکه  پیشرفت فرهنگی و اقتصادی خود و کم کردن فاصله های طبقاتی سرانجام توانستند با بالا رفتن از پله های ترقی آخرین سنگر قدرت در ایالات متحده را فتح کنند . و رویای مارتین لوتر در کمتر از ۴۰ سال از مرگش به واقعیت پیوست و مردم امریکا بدون قضاوت در مورد رنگ  پوست و نژاد و حتی اصالت اوباما، تنها بر اساس قضاوت در مورد برنامه های اوباما او را به عنوان ۴۴ امین رئیس جمهور ایالات متحده امریکا برگزیدند. مردمی که از ۸ سال سیاست جنگ افروزی جمهوریخواهان به تنگ آمده بودند و شاهد دو جنگ بزرگ و خانمان برانداز در طی ۸ سال قدرت طلبی بوش بودند. راه مسالمت را پیش گرفته و به اوباما را انتخاب کردند. تا شاید او بتواند اندکی چهره تخریب شده امریکا در بین ملل مستضعف جهان را بهبود بخشد.

در طی چند ماه گذشته بنده بنا به علاقه شخصی کل روند انتخابات امریکا را از طریق رسانه های داخلی و اینترنت پیگیری می کردم و صرفنظر از نقاط منفی که این گونه انتخابات دارد و بنده منکر آن نیستم دارای نقاط قوت بسیاری بود که به باور بنده می تواند هم برای مردم ما و هم سیاستمداران ما حاوی درسها و نکته های فراوانی باشد.درس آموزی از واقعیتها و نکات مثبت هرچند منتسب به دشمنان باشد بارها و بارها توسط بزرگان ما گوشزد شده  است و اکنون فارغ ار همه مسائل و مشکلاتی که بین دول ایران و ایالات متحده وجود دارد و قسمت اعظم ناشی از سران قدرت در ایالات متحده می باشد. می بایست این نکات مثبت را مرور کرد.

۱- در چند سال گذشته همیشه این گونه تبلیغ گردیده که بر خلاف ایران ، نرخ مشارکت مردم امریکا در انتخابات پایین است در حالی که در انتخابات اخیر از جمعیت  سیصد ملیونی امریکا حدود ۱۲۵ ملیون نفر در انتخابات شرکت کردند. که با احتساب جمعیتی که از لحاظ قانونی قادر به رای دادند نیستند. میزان مشارکت بالای ۵۰ درصد خواهد بود. و این نرخ مشارکت با پاره ای از انتخابات  ها در ایران برابری می کند.

۲- دو نامزد جمهوریخواه و دموکرات در سخنرانی های انتخاباتی خود بارها از شخصیت رقیب خود تمجید کردند. حتی در دو هفته گذشته، هنگامی که مک کین در یک سخنرانی با فریاد یکی از هوادارانش که حاوی سخنان توهین آمیزی علیه اوباما بود مواجه شد با نظر هوادارانش به شدت مخالفت کرد و در مقابل از اوباما تمجید کرد.
۳- هنگامی که در اوایل انتخاب سارا پیلین فرماندار آلاسکا از سوی نامزد جمهوریخواه به مقام معاونت خود، خبر باردار بودن نامشروع دخترش منتشر شد ، اوباما درباره این رسوایی مورد پرسش قرار گرفت. اما در حالی که بسیاری منتظر بودند تا این رسوایی اخلاقی به عنوان یک حربه تبلیغاتی از سوی کمپین اوباما علیه رقیب مورد استفاده و بهره برداری سیاسی قرار گیرد ، نامزد دموکرات ها بر خلاف انتظار بسیاری ، این امر را مساله ای شخصی خواند و از وارد کردن این گونه مسایل به جنجال های رقابت انتخاباتی و سیاسی استنکاف ورزید. با این حال دو طرف در نقد یکدیگر درباره مسائل مبتلابه کشور ، بسیار جدی ، بدون تعارف و حتی بی رحم بودند.

۴- هیچ خشونت و یا زدوخوردی میان طرفداران دو نامزد و دو حزب اصلی رقیب انجام نگرفت.
۵- مک کین هیچ گاه فاکتور نژادی علیه رقیب سیاه پوست خود برجسته نکرد و حتی در این زمینه مانور هم نداد. از نظر مک کین استفاده از اهرم نژادی به ضرر انسجام ملی آمریکا بود.

۶- دو ستاد انتخاباتی تمامی هزینه های تبلیغاتی خود و میزان و منابع تامین آن را به طور شفاف به اطلاع مردم رساندند به گونه ای که شهروندان امریکایی اکنون دقیقا می دانند که هر کدام از کاندیداها از چه منابعی ، چقدر کمک مالی گرفتند و چقدر و چگونه خرج کردند.

۷- علاوه بر هزینه های تبلیغاتی ،همه اطلاعات دو نامزد به طور شفاف در اختیار افکار عمومی و رسانه ها قرار گرفت ، حتی جزیی ترین اطلاعات مربوط به اموال و دارایی ها و نیز گزارش پزشکی کامل دو نامزد انتخاباتی و معاونان شان.

۸-پس از پیروزی اوباما ،دو نامزد رقیب بلافاصله از همدیگر تقدیر و تشکر کردند و رقابت را خاتمه یافته خواندند.مک کین کاندیدای بازنده انتخابات در حالی که نیمی از آراء هنوز شمارش نشده بود .ضمن حضور در جمع هوادارانش و پذیرش شکست، گفت اوباما رئیس جمهور ماست و از فردا همه باید تلاش کنید تا او بتواند همه برنامه هایش را اجرا کند. او همچنین گفت او شکست خورده است نه هوادارانش.مک کین گفت نتیجه انتخابات صدای رسای مردم بود. همچنین اوباما پس از حضور در جمع هوادرانش و تاکید بر برنامه های خود گفت. امریکا ایالتهای آبی و قرمز نیست ( اشاره به دموکراتها و جمهوریخواهان ) بلکه ایالات متحده می باشد. اوباما تصریح کرد. نتیجه انتخابات را نتیجه دموکراسی در جامعه امریکا دانست.

حال موارد فوق را مقایسه کنید با جامعه خودمان که همه خود را دیندار و پایبند به شعائر مذهبی می دانیم و امریکا را مظهر پلیدی و پلشتی و آنگاه در ایام انتخابات از هیچ ابزاری برای لجن مال کردن حریف کوتاهی نمی کنیمف هزینه های انتخاباتیمان غیر شفاف بوده و هیچگاه حاضر به افشای مقدار و منابع آن نیست. کاندید برنده در انتخابات فقط به رای دهندگان خود می اندیشد. و کاندیدای بازنده از هیچ کارشکنی در  برنامه ها و عملکرد نفر برنده دریغ نمی نماید. به نظر می رسد انتخابات اخیر امریکا که به لطف گسترش رسانه های مجازی پوشش خوبی در میان هموطنان ایرانی داشته است. درسهایی زیادی داشت که می توان با اقتباس از دزسهای مثبت آن و دوری از درسهای منفی آن امید داشت به زیرساختهای یک دموکراسی واقعی  نزدیکتر شویم.

مطالب مرتبط

• مطلب مرتبطی وجود ندارد

اگر این مطلب برای شما جالب است لطفا برای نویسنده مطلب دیدگاهتان را ارسال کنید ، این کار باعث خوشحالی و دلگرمی نویسنده میشود ، البته شما میتوانید با وسیله خوراک این وبلاگ همیشه و به راحتی و با سرعت بیشتر آخرین مطالب وبلاگ را دریافت کنید ، پس همکنون آبونه خوراک این وبلاگ شوید . میخواهم مشترک خوراک (RSS) شوم .