بهــــــارم

دوچشمونت چقدر وســـواس داره

لبـــانت طـــعم عِــــطر یــاس داره

****

دل مـن پشت شیشه قرص ماه دید

تــرا یک لحظه وُ در یـــــک نگـاه دید

وقتی .......

وقتی هوای تو بسرم می زند

تیغ بردلم می کشم

ودُمل های متعفّن عشق را

در برگ برگِ دفترچۀ خاطراتم

 ......     .......

تا یادم ترا فراموش

بازی کنم!

ژیلا

http://www.jilarasekh.com/

قصّه های دریا خانم

× عشق × 

من از خواب خــــدا می آیم انــــگار

من از کـــوی وفــــــامی آیم انــــگار

مـــن از سوگ عروسان سیه پوش

و از رنــــــج غریب خانــــه بردوش

واز نالــــــیدن دل در  شـــب و روز

که می ســــــوزد تنم با آه جانسوز

من از خون گریه های گاه و بــــی گاه

و از آن خـــلوت خـــود در ســــحرگاه

مـن از آن ابــــر بـــی بـــار کویــــــرم

که مثــــل مــرده درخاکـــت اسیـــــرم

من از خود نا خودی ها داد وبیـــداد

که فریــاد از دلم ،فریـــاد .. فریــاد؟!

بیقرار

من چو ابـری دربهارم ،شاد ومستم بیقرار

می ترواد شور هستی از دلم در سبزه زار

کی به نرمـــی وبه آرامی شوم آغوش تو

تا ببینی بودنـــــم درحرمت محـــــراب یـار

می نویسم  عاشقانه با گــــل سرخ خیال

می پرم در آسمان شـــــعر ودر شور بهار

سنبل وسوسن نشان دارد کرشمه از تنم

گرچه می بازد مـــــرا در عشقبازی روزگار

گفــــتن از دل آرزویی مانده در خواب وخیال

کی جوابــــم داده است  این روزگـــار لاتبار

"راسخ" از گل می ســرایــد از دم عیسا نگار

چونکه دل مــــانده اسیـــر غمزه های روزگار

ژیلا

 ۲/۲/۲۰۱۲

هنوز آنقدر شاعر نشده ام

تا لباسی اندازه اندیشه های تو بدوزم

پس تا شاعر شدنم

اندیشه هایت را "درز" بگیر!

ژیلا

از راه بهار آمد

آنـــجا که نیاز آمد ،یارم به نماز آمـــــــد

با یـــک دل مهتابی 

بر بام فراز آمـــــــد

بردف بزنیم حالا ،چون ماه عِـــذار آمــــد

از شمس وقمر گوئیم

گوییم بهار آمــــد

بربط بزنیــــد یاران،درویش به هُو آمـــــد

سلــطان دلم آمد

او آمــــــد و او آمـــــد

انگار شب مارا ،چون صبح سپیــــد آمـــــد

از هلـهلۀ مستان

صد شور پدیـــــد آمـــــد

آرید قــــــدح از می،چون ماه تمــــام آمـــــد

امروز خوشم با یار

چون نور به شام آمـــــد

بــــــادا که یار آمـــد،از راه بـــهار آمـــــد

با اطلسی گلــــها

از کوی هــزار آمـــــد

خطاب به آنانی که بی مهرند و بخل وحسد دلشان را سیاه کرده است

و از هرتهمت وخیانتی روگردان نیستندو با شعر وادب پارسی بیگانه اند

 وسرودن را گناه می دانند 

خداوندا روزی این دلهای کور را هم چون لحظۀ فلق به نورخودت روشن کن!!!! 

(( بِرَبِّ الفَلَقِ))

منم قربانــــی جهل ودلم پاکی گل ها

من از قــوم جهــــالت صد نشان دارم

من از وحش ومن از نفـرت فغان دارم

من از هُرم سیاه بی خدایان ترس دارم

و از کــج فـــکری آن بینوایان درس دارم

 ****

چرا باید؟

برای واژه گـــانم خــــــون ببارم

برای حرفُ ابیات دلم قانون بیارم

**** 

چه می دانی؟

قلم"دلواژه ام"را عشق می نامد

ودل هر واژه اش را رزق می نامد

**** 

خداوندااااااا.....

تمـــام کاغــــــذ شــعرم سیاه شد

قلم دردست من رنگ گنـــــاه شد؟؟!!

 "....." آغاز حیات است و گل سرخ

پراز راز مگو !

ژیلا  

نمی دانم چرا شعرهایم

هِی ازدستم لیز می خورند 

وبرسر تو هَوار می شوند

شاید بامی کوتاه تراز تو نمی بینند!

ژیلا  

بازهم هذیانی"11"

پُــرم ازبـی کسی و تنـــهایی

بی خبـر از خود وهرسودایی

شب سیاهُ و غم من یلدایی

می زند طبل براین رسوایی

که کجایید شــما مــردم شهر

دست من خالیُ دنیا هم قهر

هرچه بگریزم از این باغ خیال

باز  دل می رود آن، راه محال

دارم از درد زمانــــــه  گِــــــله ها

کی شوم ،خالی از این غائله ها

دست مـــــن سخت تـــهی

ساز مـــــن ،ســـاز زهـــــی

دور باطل شـــده این حیــــرانی

 قسمتم گشته چنیــــن ویرانی 

آرزویــــــم بخدا نیست حــــــرام

  گرچه شعرم  شده هذیان تمام

ژیلا  

۱۶/۱/۲۰۱۲

من....

من امشب با توام تقدیر ناسور

که می نالد دلم نا جورِ ناجور

 غم تنهایی و هجران جانسوز 

اسیرم کرده اینجا ،مانده ام دور

ژیلا 

در ادامه مطلب بخوانید:

نه؟!

 نه در بند امروزمانم ؛ نه  فردای دور

نه درمی کشم  نان و رزق کسی را به زور

نه تسبیح گردان روزم نه یک هاله ی بی فروغ 

نه هر دم زبهر تملق سرایم مَجیزی دروغ

نه خادم  شوم من ز کوی هوی و هوس

نه با رقص کولی ، به طبلم بکوبم جَرَس

نه سجاده گسترده ام کوه  و دشت

نه فتّانه و فتنه ها ی پَلَشتْ

نه میل سفر می رود در سرم

نه گردن به خِشت و عِمارت دهم

 نه من بوسه  بر دست  عفریت دنیا زنم

نه بر رسم نا مرد،  بی دشنه سرها زنم

نه خون کسان در پیاله چو میِ، سرکشم

نه از بخت  ناسُور خود من دَمی سرخوشم

نه امروز؛ روزم شود 

نه من نوح عمرم شود

نه دنیا وفایم کند !!! نه فردا شادم کند!!!

ژیلا 

 لی لی دل

خوب دارم مــن ترا جانم بــیاد

بی خبــر مهــرتو در جانم فتاد

شـــعر لیلــی در خیالـــم پاگرفت

عشق مجنون دردل من جا گرفت

زندگی با بودنت ســـــامان گرفت

تاروپودم با وجودت جــــان گرفت

شوق رویت دم به دم شد بیش تر

در پــــی ات لیــلی دل درویش تر

عاقبت درســــادگی لیــــلا شدم

خواب وامق دیدم و عَـــــذرا شدم

چشم من شد جام خونین شراب

جانم آخر سوخت از درد وعــذاب

تا شبی در خلسه وشوریده گی

گفتم آخر تا به کی بیهـــوده گی

اینکه می خواهی بجز فریاد نیست

عاقــبت جـز آتشـــی درباد نیست

چشم دل واکن شقاوت را نگر

کیــنه و رنج و  عـــداوت را نگر

آنکه مــــهرش بر دل زارم فتاد

بی خبـــر رسوا وبـــر دارم فتاد

 ژیلا

۱۸/۱۲/2008

10 دی سالروزتولدشاعر(ژیلاراسخ)گرامی باد.

Happy New Year 2012

تا مردن فاصله ها را وجب زدم 

یک ....دو.......ایست!

اینجا آخر خط است !

ژیلا

شاعری که بیرحمانه مورد بی مهری حاسدان قرار گرفت

یاد ونامش گرامی باد

ژیلا

Happy New Year 2012

تا مردن فاصله ها را وجب زدم 

یک ....دو.......ایست!

اینجا آخر خط است !

ژیلا

"تصویر تخریب شدۀ خانۀ پدربزرگم بریده شده ازیک روزنامه محلی شیراز"

 خونه ایی که ازسه طرف بااندرونی وبیرونی با هفت دری وپنج دری های تو درتو

 وبا درک ها وشیشه های رنگین وزیبا وحیاط هایی بسیاربزرگ! 

یادش بخیر ، خونه ایی که در اون متولد شدم وقسمت اعظم دوران کودکیم اینجا سپری شد 

خونه ایی  که من عین اجل از درودیوارهاش بالا می رفتم

ومثل بلایی بودم برای چیدن لیمو ترش هایی که در حیاط  بیرونی بود

 اغلب بی هوا خودم را درون حوض آب می انداختم

 با سروصدای زیاد خواب شیرین تابستانی را از چشم ها می گرفتم  

همیشه هم درجیبهام نمک داشتم تا بمحض دور دیدن چشم پدربزرگم

 از درخت بالا برم وروی شاخۀ لیمو و در سایه خنکای آن بشینم

 ودور از چشم اغیار لیمو را بانمک بخورم

و عجیب  هنوزهم عاشق لیمو ترش با نمک هستم !

با دیدن عکس خونه پدربزرگم تمام خاطرات  کودکیم برام زنده شد 

شاید هم علتش "دیماه "باشه شاید !

گاهی فکر می کنم کاش می شد زمان را به عقب برگرداند

 تا من درکودکیم ودر همان خانه باز بی خیال از بازی روزگار کودکیم را بسرایم 

هنوز صدای پدربزرگم  درگوشم طنین انداز است!

که بجای ژیلا مرا جیلان خطاب می کرد

زیرا همیشه معترض مادرم بود که این اسم قشنگی نیست وتلفظش سخت است !

 او با نی قلیانش مرا دنبال می کرد ومن پله ها را ده تا یکی می کردم

 ودریک چشم برهم زدنی خودم در پشت سر بی بی  پنهان می کردم واون بخاطر عشق

 وافری که به "بی بی" داشت از خطای من چشم پوشی می کرد! 

 گاهی هم با چوبی یواشکی درون روزنه های

 انبار های کشمش وکشک و گردو فرو می کردم

 تا پدربزرگم بخودش می آمد من باخنده وشیطنت

 جیبهایم را مملو از کشک وکشمش کرده بودم

 او هیچگاه حریف من نشد مثل اینکه بجای دوپا ، دوبال داشتم می خندیدم 

وپرواز می کردم در خیال کودکی هایم !

"روحت شاد "

بخیرش باد آن ایّــــام و روزها

که بودند دورهم راسخ تبارها

همه رفتند و ویرانه شده آن خانۀ ما

دلم می گیرد از این غربتِ کاشانۀ ما

ژیلا

"تصویر تخریب شدۀ خانۀ پدربزرگم بریده شده ازیک روزنامه محلی شیراز"

 خونه ایی که ازسه طرف بااندرونی وبیرونی با هفت دری وپنج دری های تو درتو

 وبا درک ها وشیشه های رنگین وزیبا وحیاط هایی بسیاربزرگ! 

یادش بخیر ، خونه ایی که در اون متولد شدم وقسمت اعظم دوران کودکیم اینجا سپری شد 

خونه ایی  که من عین اجل از درودیوارهاش بالا می رفتم

ومثل بلایی بودم برای چیدن لیمو ترش هایی که در حیاط  بیرونی بود

 اغلب بی هوا خودم را درون حوض آب می انداختم

 با سروصدای زیاد خواب شیرین تابستانی را از چشم ها می گرفتم  

همیشه هم درجیبهام نمک داشتم تا بمحض دور دیدن چشم پدربزرگم

 از درخت بالا برم وروی شاخۀ لیمو و در سایه خنکای آن بشینم

 ودور از چشم اغیار لیمو را بانمک بخورم

و عجیب  هنوزهم عاشق لیمو ترش با نمک هستم !

با دیدن عکس خونه پدربزرگم تمام خاطرات  کودکیم برام زنده شد 

شاید هم علتش "دیماه "باشه شاید !

گاهی فکر می کنم کاش می شد زمان را به عقب برگرداند

 تا من درکودکیم ودر همان خانه باز بی خیال از بازی روزگار کودکیم را بسرایم 

هنوز صدای پدربزرگم  درگوشم طنین انداز است!

که بجای ژیلا مرا جیلان خطاب می کرد

زیرا همیشه معترض مادرم بود که این اسم قشنگی نیست وتلفظش سخت است !

 او با نی قلیانش مرا دنبال می کرد ومن پله ها را ده تا یکی می کردم

 ودریک چشم برهم زدنی خودم در پشت سر بی بی  پنهان می کردم واون بخاطر عشق

 وافری که به "بی بی" داشت از خطای من چشم پوشی می کرد! 

 گاهی هم با چوبی یواشکی درون روزنه های

 انبار های کشمش وکشک و گردو فرو می کردم

 تا پدربزرگم بخودش می آمد من باخنده وشیطنت

 جیبهایم را مملو از کشک وکشمش کرده بودم

 او هیچگاه حریف من نشد مثل اینکه بجای دوپا ، دوبال داشتم می خندیدم 

وپرواز می کردم در خیال کودکی هایم !

"روحت شاد "

بخیرش باد آن ایّــــام و روزها

که بودند دورهم راسخ تبارها

همه رفتند و ویرانه شده آن خانۀ ما

دلم می گیرد از این غربتِ کاشانۀ ما

ژیلا

"تصویر تخریب شدۀ خانۀ پدربزرگم بریده شده ازیک روزنامه محلی شیراز"

 خونه ایی که ازسه طرف بااندرونی وبیرونی با هفت دری وپنج دری های تو درتو

 وبا درک ها وشیشه های رنگین وزیبا وحیاط هایی بسیاربزرگ! 

یادش بخیر ، خونه ایی که در اون متولد شدم وقسمت اعظم دوران کودکیم اینجا سپری شد 

خونه ایی  که من عین اجل از درودیوارهاش بالا می رفتم

ومثل بلایی بودم برای چیدن لیمو ترش هایی که در حیاط  بیرونی بود

 اغلب بی هوا خودم را درون حوض آب می انداختم

 با سروصدای زیاد خواب شیرین تابستانی را از چشم ها می گرفتم  

همیشه هم درجیبهام نمک داشتم تا بمحض دور دیدن چشم پدربزرگم

 از درخت بالا برم وروی شاخۀ لیمو و در سایه خنکای آن بشینم

 ودور از چشم اغیار لیمو را بانمک بخورم

و عجیب  هنوزهم عاشق لیمو ترش با نمک هستم !

با دیدن عکس خونه پدربزرگم تمام خاطرات  کودکیم برام زنده شد 

شاید هم علتش "دیماه "باشه شاید !

گاهی فکر می کنم کاش می شد زمان را به عقب برگرداند

 تا من درکودکیم ودر همان خانه باز بی خیال از بازی روزگار کودکیم را بسرایم 

هنوز صدای پدربزرگم  درگوشم طنین انداز است!

که بجای ژیلا مرا جیلان خطاب می کرد

زیرا همیشه معترض مادرم بود که این اسم قشنگی نیست وتلفظش سخت است !

 او با نی قلیانش مرا دنبال می کرد ومن پله ها را ده تا یکی می کردم

 ودریک چشم برهم زدنی خودم در پشت سر بی بی  پنهان می کردم واون بخاطر عشق

 وافری که به "بی بی" داشت از خطای من چشم پوشی می کرد! 

 گاهی هم با چوبی یواشکی درون روزنه های

 انبار های کشمش وکشک و گردو فرو می کردم

 تا پدربزرگم بخودش می آمد من باخنده وشیطنت

 جیبهایم را مملو از کشک وکشمش کرده بودم

 او هیچگاه حریف من نشد مثل اینکه بجای دوپا ، دوبال داشتم می خندیدم 

وپرواز می کردم در خیال کودکی هایم !

"روحت شاد "

بخیرش باد آن ایّــــام و روزها

که بودند دورهم راسخ تبارها

همه رفتند و ویرانه شده آن خانۀ ما

دلم می گیرد از این غربتِ کاشانۀ ما

ژیلا

ترا غزل سروده ام که شمع محفلم باشی

نه فتنه های گاه وبی گاه این دلم باشی

ترا شاه بیت این سرا کرده ام نمی دانی؟

که ناجـیِ جان و عمر و ساحــلم باشی

ژیلا

"طوفان"

مرا در بیقراری یـــــاد کردی 

عزیزم خانه ام آبـــاد کردی 

اگر فریــــــاد بودم مثل طوفان 

مرا آرام و  روحــم  شاد کردی

عروس حجلۀ بختم سیاه بود

تو با عشقت ز نو بنیاد کردی

خدایم شاهد است زخم دلم را

که با من همزمان فریـــاد کردی 

اگر "راسخ" بمـــیرد در ره تو

چه باکم ،چون دلم آزاد کردی

ژیلا