بایگانی نویسنده مورد نظر :
دیــدار شــد مـُیـَـسـّر و بــوس و کـنـــــار هـم
حـــافــــــظ خـوانـی
13 / 5 / 89
غـــزل (362)
دیــدار شــد مـُیـَـسـّر و بــوس و کـنـــــار هـم
از بـخــت شــکــــر دارم و از روزگـــــــــ
گـر ازیـن مـنـزل ویــران بـه ســوی خـانــه روم
حـــافــــــــظ خــوانــی
6 / 5 / 89
غـــزل (360)
گـر ازیـن مـنـزل ویــران بـه ســوی خـانــه روم
دگــر آنـجــا کــه روم ، عــاقـــل و فــرزا
خـُــرّم آن روز کـزیـن مـنـــــزل ویـران بـروم
حــافــــظ خـوانـی
30 / 4 / 89
غـــزل (359)
خـُــرّم آن روز کـزیـن مـنـــــزل ویـران بـروم
راحـت جـان طـلـبــم و ز پـی جـانـان بـروم
گـر چه دا…
غـم زمـانـه کـه هـیـچـش کــران نـمیبـیـنـم
حـافـــــظ خـوانـی
۲۳ / ۴ / ۸۹
غــزل (358)
غـم زمـانـه کـه هـیـچـش کــران نـمیبـیـنـم
دواش جـز مـی چـون ارغــــوان نـمیبـیــنــم
بـه…
در خـرابــــــــات مـُـغـــــــــــان نـور خــدا میبـیـنـم
حــافــــــــــظ خـوانی
۱۶ / ۴ / ۸۹
غــــزل (357)
در خـرابــــــــات مـُـغـــــــــــان نـور خــدا میبـیـنـم
ایـن عـجـب بـیـن ؛ کـه چـه نـ…
گـــرم از دســت بـرخـیـــزد کـه بـا دلــــدار بـنـشیـنـم
حـــــافــــــــظ خــوانـی
9 / 4 / 89
غــــــزل (356)
گـــرم از دســت بـرخـیـــزد کـه بـا دلــــدار بـنـشیـنـم
ز جـام وصـل مـِـی نـوشم ، ز ب
حــالـیـــــــا مـصــلحـت وقـت در آن میبـیـنــم
حــــافـــــــظ خـوانـی
۲ / ۴ / ۸۹
غــــزل (355)
حــالـیـــــــا مـصــلحـت وقـت در آن میبـیـنــم
که کـشـم رخت به میخانه و خوش بـنـشیـنـم
…
مـن تـرک عشق شـاهـد و سـاغـر نمیکـنـم
حــــافــــــــــظ خــوانــی
26 / 3 / 89
غـــزل (353)
مـن تـرک عشق شـاهـد و سـاغـر نمیکـنـم
صــد بـار تــوبــــه کــــردم و دیـگـر نـمـی
حــاشـا کـه مـن بـه مـوسـم گل تـرک مـی کـنـم
حــافـــــظ خـوانـی
19 / 3 / 89
غزل (351)
حــاشـا کـه مـن بـه مـوسـم گل تـرک مـی کـنـم
مـن لاف عـقـــل میزنــم ، ایــن کار کـی کـنـم ؟!
مـُطر…
دوش سـودای رُخـش گـفـتـم ز سـر بـیــــــرون کـنـم
حـــافــــــظ خــوانــی
12 / 3 / 89
خوشـــا هر بـاغ را بـارانی از یـاس
خوشا هر دشت را دامانی از یاس
بـرای هر دریـچـه شـمـعـی از نـور
لـب هـر پـ…
صـنـمـا ! با غـم عـشق تو چه تـدبـیر کـنـم ؟!
حـافـــــــــــظ خـوانـی
5 / 3 / 89
غــــزل (347)
صـنـمـا ! با غـم عـشق تو چه تـدبـیر کـنـم ؟!
تـا بـه کـی در غم تـو نالهی شبـگـیـر کـنـم ؟!
د
مـن نه آن رنـدم که تـرک شـاهـد و ساغـر کنـم
حـــافــــــظ خــوانـی
29 / 2 / 89
غـزل (346)
مـن نه آن رنـدم که تـرک شـاهـد و ساغـر کنـم
مـُحتـسب دانـد کـه مـن ایـن کــارها کمتـر کنـم
مـن کـ
بی تـو ای سـرو روان بـا گل و گلـشن چه کـنـم ؟
حـــافــــــظ خــوانـی
29 / 2 / 89
غزل (345)
بی تـو ای سـرو روان بـا گل و گلـشن چه کـنـم ؟
زلف سنبل چه کشم ؟ عارض سوسن چه کنـم ؟
آه … کـز طـعـ…
چـل ســـال بـیـش رفــت کـه مـن لاف میزنــم
حــافـــــــــظ خـوانی
22 / 2 / 89
بـه نـام خــداونـد جـان آفـریـن
غـزل (342)
چـل ســـال بـیـش رفــت کـه مـن لاف میزنــم
کـز چـاکــــــــ…
حـجــــاب چـهـــرهی جـــان مـیشــود ، غـبـار تـنـم
حـافـــظ خـوانـی
15 / 2 / 89
بـه نـام دوست ، که همهی زیبایی ها از اوست !
غـزل (341)
گـر مـن از سـر زنـش مـُـدّعـیـــــــان انـدیـشــم
شـیـوه…
مـن که از آتـش دل چون خـُم مـی در جـوشـم
حــافــــــــــظ خـوانـی
8 / 2 / 89
بـا نـام و یـاد پروردگار
جلسهی این هفته را “آقـا” با قرائت مطلب طنزی :
« شـرح حـافــظ در محفل دیْ شـازو( dey ŝâzu )»
آغاز کردند.
(هفته نامهی پیغام ، حافظانه 2 ، ویژه یاد روز حـافــظ ، مهر ماه 1388 ص 20 و 21 )
غزل (340)
مـن که از آتـش دل چون خـُم مـی در جـوشـم
مـُهـر بر لـب زده ، خـون میخـورم و خـامـوشـم
قـصـد جـان سـت ، طـمـع در لـب جـانـان کـردن
تـو مـرا بـیـن که دریـن کـار بـه جـان میکـؤشـم
مـن کـی آزاد شــوم از غـم دل ؟! چـون هـر دم
هـنـدوی زلـف بـُـتـی حـلـقـه کـنـد در گـوشـــم
حـٰاشَ لله ! کـه نـیـَم مـعـتـقـد طـاعـت خـویـش
ایـن قـدر هست که گهگه قـدحـی مینـوشـم
مـن دوسـتدار روی خـوش و مــــــــوی دلـکـَشـم
حــافــــظ خــوانـی
1 / 2 / 89
به نـام خـداونـد جان آفرین حـکـیـم سـخـن بـر زبآن آفـرین
خداوند بخشندهی دستگیر کـریـم عـطا بخش پـوزش پـذیر
در آغاز جلسه : «آقای امیـرعـضـدی» با سهتـار قطعهای در ماهـور نواختند و «آقای آل مجتبی» به مناسبت “بزرگداشت سـعـدی” غـزلی از سـعدی را
قرائت کردند :
«هـزار جـهـد بـکـردم کـه سـرّ عـشـق بـپـوشــم
نـبـود بـر سـر آتـش مـیـسـّرم کـه نـجـوشـــــــم»
…………………………….
………………………………
غـزل (338)
مـن دوسـتدار روی خـوش و مــــــــوی دلـکـَشـم
مـدهـوش چشـم مـسـت و مـی صـاف بیغـشـم
گـفـتـــــــــــی ز سـرّ عـهـد ازل یـک سـخـن بـگــو
آنــگــه بـگـویـمـــــــت کـه دو پـیـمـانـه در کــشــم
مـــــــــن آدم بـهـشـتـیـم ، امـّا در یـن سـفــــــر
حـالـی ، اسـیـر عـشـق جـوانـان مــهـــوشـــــــم
غزل (339)
خـیـال روی تـو چـون بـگـذرد بـه گـلـشـن چـشـم
دل از پـی نـظــر آیـــد بـه ســــــوی روزن چـشـم
ســـــزای تـکـیـه گـهـت مـنـظـــــری نـمـیبـیـنـم
مـنـم ز عـالـم و ایـن گـوشـــهی مـُـعـیـّن چـشـم
بـیـا ! کـه لـعــل و گــُهــــر در نـثــار مــقــدم تــــو
ز گـنــج خـانـهی دل میکـشـم بـه روزن چــشم
مـژدهی وصـل تـو کـو ؟! کـز سـر جـان بـرخـیـــزم
حــافـــــــظ خــــــوانـــــــی
25 / 1 / 89
به نام خداوند جان آفرین حکیم سخن بر زبا آفرین
در آغاز جلسه : آقای “رضا امیـرعضدی” قطعهای در دستگاه همایون را با سه تار نواختند و آقای “آل مجتبی” غزلی را از شاعر”حماسه و عشق” (نصراله مــردانـی) به همراه
موسیقی ، دیـکـلـمه کردند :
«خـمـخـانـهی وجـود»
مـا راز سـر بـه مـُهـر یـک آغـاز مـُبـهـمـیـم
یـعـنـی در ایـن سـراچـهی بـازیـچـه آدمــیــم
شـایـد بـه شـیــب درّهی ایـن جـنـگل سـتـُرگ
مـا سـایـهای ز شـاخـهی یک بـیـد در هـمـیـم
بـر پـرتـگــاه صـخـرهی صـحـرای نـیـسـتـی
گـویـا کـه مـا نـتـیـجـهی لــبـخـنـد یک دمـیـم
چـون نـقـطـه کـوچـکـیـم بـه پـرگـار روزگار
امـّا بـرون ز دایــــــــرهی هـر دو عـالـَمـیـم
غزل ( 336 )
مـژدهی وصـل تـو کـو ؟! کـز سـر جـان بـرخـیـــزم
طــــــــایـر قــُــدســـــم و از دام جـهــان بـرخــیــــزم
بــه ولای تـــو ؛ کـه گــــر بـنـدهی خـویـشـم خـوانــی
از ســـر خـواجـگـی کــــــون و مـکــان بــرخــیـــزم
غـزل ( 337 )
چـرا نـه در پـی عـزم دیـار خـود بـاشـــــــــــم ؟!
چـرا نـه خـاک سـر کـوی یـار خـود بـاشــــــم ؟!
غــم غــریــبــی و غــربـت چـو بـر نـمــیتـابــم
بـه شـهـر خـود روم و شـهـریـار خـود بـاشــــــم
در خـرابـات مـغـان گـر گـذر افــتــد بـازم
حـافـظ خـوانـی
چهارشنبه 18 / 1 / 89
به نام خــداوند جـان و خـــرد کز این برتر اندیشه بر نگذرد
اولین جلسهی سال نو را آقای «آل مجتبی» با قرائت غـزلی زیبا از زنده یاد «نـصـراله مـردانی» و نقـل دو خاطره و توضیحاتی راجع این غزل آغاز کردند :
« شـب رؤیـایی »
دیـشـب شـب رؤیـای تـو بود و تـو نـبـودی
بـا مـن یـلــه یـلــدای تـو بـود و تـو نـبـودی
دل زیـر لـب آهـسـتـه تـمـنـّـای تـو مـیکـرد
بـر لـب هـمـه نجـوای تـو بود و تـو نـبـودی
دیـشـب که شـب از آیـنـهی مـاه گل انـداخت
گل ، سـایـهی سـیـمـای تـو بود و تـو نبودی
در بـاغ نـظـر ، مـردم بـیـنــــایـی چـشــمـم
مـشـتـاق تـمـاشـای تــو بــود و تـو نـبــودی
غزل (335)
در خـرابـات مـغـان گـر گـذر افــتــد بـازم
حـاصـل خـرقــه و سـجـّـاده روان دربـازم
حـلـقـهی تـوبـه گـر امـروز چو زهـّاد زنـم
خـازن مـیـکــــــده فـردا نکـــــنـد در بـازم
ور چـو پـروانـه دهــد دسـت فـراغ بالــــی
جـز بـدان عـارض شـمعـی نـبـُـوَد پـروازم
صحـبـت حـور نخواهم که بـُوَد عین قصور
بـا خـیـال تـو اگــر بـا دگـری پـــــــــردازم
گـر دسـت رسـد در سـر زلـفـیـن تــــــــو بـازم
حــافــــظ خــوانــی
چهارشنبه 19 / 12 / 88
غزل (334)
گـر دسـت رسـد در سـر زلـفـیـن تــــــــو بـازم
چـون گـوی چـه سـرها که بـه چوگان تـو بـازم
زلـف تـو مـرا عـمـر دراز ست ، ولـی نـیـسـت
در دسـت سـر مـویـی از آن عـمــــــــــر درازم
پـروانـهی راحت بـده ای شمـع ! که امـشـب
از آتـش دل پـیـش تـو چـون شـمـع گـُـــــدازم
آن دم که به یک خنـده دهم جان چو صـُراحی
مـسـتـان تـو خـواهـم کـه گـزارنـد نـمــــــــازم
چـون نـیـست نـمـاز مـن آلـــــــوده ، نـمــازی
در مـیـکـده زان کـم نـشـود سـوز و گـُـــــدازم
نماز شام غریبان چو گریه آغازم
حــافــــظ خـوانـی
12 / 12 / 88
غزل (333)
نـماز شـام غـریـبــــــان چـو گـریـه آغـازم
بـه مـویـه های غریـبـــانه قـصّـه پـــردازم
بـه یـاد یـار و دیـار آنـچُـنـان بـگــــریـم زار
که از جـهـان ره و رسـم سـفـر بـرانـدازم
مـن از دیـار حـبـیـبـم ، نـه از بـلاد غریـب
مـُهـَیـْمـِنـا ! به رفیـقـان خود رسان بـازم
خدای را مـددی ! ای رفـیـق ره ، تـا مـن
بـه کـوی مـیـکـده دیـگـر عـَلـَم بـر افـرازم
خـرد ز پـیـری مـن کی حسـاب بـرگـیــرد
که بـاز بـر صـنـمی طـفـل عشق میبـازم
بـجـز صـبـا و شـمـالـم نمیشنـاسد کـس
عـزیـز مـن ! که بـجـز بـاد نیست دمسازم
مـزن بر دل ز نوک غمزه تـیـرم ==== که پیش چشم بیمارت بمیرم
Normal
0
false
false
false
MicrosoftInternetExplorer4
/*<![CDATA[*/
/*]]>*/
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:”";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}
حــافــــــظ خـوانـی
چهارشنبه 5 / 12 / 88
غزل (332)
مــــــزن بــر دل ز نــــــوک غـمـزه
تـیـــرم
کــه پـیـش چــشــم بـیـمــارت بـمــیـــرم
نـِـصــاب حــُســـــــن در حـدّ کـمـالسـت
زکــاتـــم ده کــه مـسـکـیـن و
فــقــیــرم
چو طـفــلان تـا کـی ، ای زاهـد !
فریبـی
بـه سـیـب بـوستـان و شـهـد و شیــرم ؟
به تیغم گر کشد دستش نگیرم
Normal
0
false
false
false
MicrosoftInternetExplorer4
/*<![CDATA[*/
/*]]>*/
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:”";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}
حـــافــــــظ خــوانــی
چهارشنبه 28
/ 11 / 88
غزل (331)
بـه تـیـغـم گـر کـُشَـد ، دسـتـش
نـگـیـرم
و گــر تـیــرم زنـــــد ، مـنـّت پــذیــــــــرم
کـمــــــــان ابـرویـت را ، گــــــو ؛ بـزن تـیـر
کــه پـیـش دسـت و بـازویـت بـمــیـــــــرم
غـــــــم گـیـتـی ، گــــر از پـایـــــــم در آرد
بـجـز سـاغـر ، کـه بـاشـد دسـتـگـیـرم ؟!
غزل ۳۳۰
حــافــــظ خــوانــی
21 / 11 / 88
غزل (330)
تـو هـمـچـو صـبـحـی و مـن شـمـع خلـوت سحرم
تـبـسـُّمی کـن و جان بـیـن که چـون همی سپـرم
چـُنـیـن کـه در دل مـن داغ زلـف سرکـش تـوسـت
بـنـفـشـــهزار شـود تـُربـتــــــــــــم ، چـو در گــذرم
بـر آسـتـــــان مـُرادت گـُشــــادهام در چـشـــــــــم
کـه یـک نـظـر فـکـنـی ، خـود فـکـنـــدی از نـظــرم
چـه شـُکـر گویـمـت ؟! ای خـیـل غـم ! عـَفٰـاکَ الله
کـه روز بــیــکــــــسـی آخـر نـمـیروی ز ســــــرم
غزل ۳۲۹
Normal
0
false
false
false
MicrosoftInternetExplorer4
/*<![CDATA[*/
/*]]>*/
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:”";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}
حــــافــــــــظ
خــوانـی
14 / 11 /
88
غــزل
(329)
جــــوزا سـحـــر
نــهــــــاد حـمـایــل بـرابــــرم
یـعـنـی ؛ غـلام
شـاهـم و سوگـنـد میخـورم
ســاقی بـیـــا
کـه از مــــدد بـخـت کـارســــاز
کـامـی کـه خـواستـم
زخـــدا ، شـد مـُیـسّرم
جـامـی بـده
کــه بـاز بــه شــــــادیّ رو شــاه
پـیـرانـهسـر
، هـوای جـوانــی سـت در سـرم
راهــم مـزن
بـه وصـف زلال خــضـــــر کـه مـن
از جـام شـاه
جـرعــهکــش حــوض کــوثـــــرم
شاها ! اگـر
بـه عـرش رسـانـم سریـر فـضـــل
مـمـلـوک
ایـن جـنـابــــم و مـسکـیـن ایـن درم
مـن جرعـهنـوش
بـــــــزم تـو بـودم هزار سـال
کـی تـرک
آبـخـورد کـنـد ؟! طبــــــــع خـوگـرم
ور بـاورت نـمـیکـنــد
از بـنــــــده ایـن حـدیـث
از گـفـتــــــــــهی
«کـمـال» دلـیـلـی بـیـاورم :
“گـر
بـرکـَنـــم دل از تـو و بـردارم از تـو مــهـــر
غزل ۳۲۸
حافظ خوانی
7 / 11 / 88
غزل 328
من که باشم که بر این خاطر عاطر گذرم
لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم
دلبرا ! بنده نوازیت که آموخت ؟ بگو
که من این ظن به رقیبان تو هر گز نبرم
همتم بدرقه ی راه کن ای طایرقدس
که دراز است ره مقصد و من نو سفرم
غزل ۳۲۷
حــافــــــظ خـــوانــی
30 / 10 / 88
غزل (327)
مـرا عهـدی ست با جانـان کـه تـا جـان در بـدن دارم
هـواداران کـویـش را چـو جـان خـویـشـتـن دارم
صـفـای خـلـوت خـاطـر از آن شـمـع چـگل جـویـم
فـروغ چـشـم و نـور دل از آن مـــاه خـتــن دارم
بـه کــام و آرزوی دل چـو دارم خـلـوتـی حـاصـل
چه فـکـر از خُبـث بـدگـویـان مـیـان انـجـمـن دارم
مـرا در خانـه سـروی هست کـانـدر سایـهی قـدّش
فـراغ از سـرو بـُسـتـانیّ و شـمـشـاد چـمـن دارم
غزل ۳۲۷
حــافــــــظ خـــوانــی
30 / 10 / 88
غزل (327)
مـرا عهـدی ست با جانـان کـه تـا جـان در بـدن دارم
هـواداران کـویـش را چـو جـان خـویـشـتـن دارم
صـفـای خـلـوت خـاطـر از آن شـمـع چـگل جـویـم
فـروغ چـشـم و نـور دل از آن مـــاه خـتــن دارم
بـه کــام و آرزوی دل چـو دارم خـلـوتـی حـاصـل
چه فـکـر از خُبـث بـدگـویـان مـیـان انـجـمـن دارم
مـرا در خانـه سـروی هست کـانـدر سایـهی قـدّش
فـراغ از سـرو بـُسـتـانیّ و شـمـشـاد چـمـن دارم
غزل ۳۲۵ و ۳۲۶
حـــافــــــظ خــوانـی
23 / 10 / 88
غزل (325)
گـر دست دهـد خاک کـف پـای نـگارم
بر لـــوح بـصــر خــطّ غـبــاری بـنـگارم
بـر بـوی کنـار تـو شدم غرق و امیدست
از موج سرشکم که رسانـد بـه کـنـارم
پـروانـهی او گـر رسـدم در طـلـب جـان
چون شمع همان دم بـه دمی جان بسپـارم
غزل (326)
در نهانخانهی عشرت صنـمی خوش دارم
کـز سر زلـف و رُخـش نعل در آتش دارم
عاشق و رنـدم و میخـواره ، بـه آواز بـلـنـد
ویـن همه منصب از آن حور پـریوش دارم
گـر تـو زیـن دست مـرا بی سر و سامان داری
مـن بـه آه سـحـرت زلـف مـُشـوّش دارم
گر چنیـن چهره گشایـد خطِ زنـگاری دوست
مـن رُخ زرد بـه خـونـابـه مـُنـقـّش دارم
غزل ۳۲۳ و ۳۲۴
حـــافـــــــــظـ خـــوانــی
16 / 10 / 88
غزل (323)
ز دســت کـوتـــه خــــــود زیـــر بـارم
کــه از بـالا بـلـنــــدان شــرمـســارم
مـگـر زنـجـیــر مـویی گـیـردم دسـت
وگــــــر نــه سر بــه شـیـدایی برآرم
زچـشـم مـن بـپـرس اوضـاع گــردون
کـه شـب تـا روز اختـر میشـمــارم
غزل (324)
گـر چـه افـتــاد ز زلـفـش گــــرهـی در کــــــارم
همـچُنـان چـشـم گـشـاد از کـَرَمـش مــیدارم
بـه طـرب حمـل مـکن سرخی رویم که چو جام
خـون دل عکـس بــرون مـیدهـــد از رخـسارم
پــردهی مـطـربـم از دسـت بـرون خـواهـــد بـُرد
آه…! اگـر زانــکـه دریـن پـــرده نـبـاشـــــد بـارم
